Het ‘leed’ dat 1e keer uitstrijkje heet…

‘Het moment dat je wist dat zou komen’… 

bevolkingsonderzoek-oost

 

…de oproep voor het bevolkingsonderzoek naar: Baarmoederhalskanker. Gezien mijn leeftijd (nu nog 29, bijna 30 -nog even niet aan denken- ) wist ik dat het eraan zat te komen, alleen niet exact wanneer. En al helemaal niet dat de oproep al zo snel in de bus lag.

Net op de dag dat ik naar nieuws te horen kreeg (in de privé sfeer), keek ik in de brievenbus en zag ik de oproep. Wat een timing weer, wat een raar moment was dat. De volgende dag besloot ik om toch maar direct een afspraak te maken en de huisartsenpraktijk te bellen. Denk de gedachte van: Dan heb ik het maar gehad!’ 

De vrijdag erna had ik ’s ochtends om 09:30 al een afspraak. Vooraf vond ik het toch wel een beetje spannend, soortgelijke onderzoeken heb ik nog niet eerder nodig gehad. De assistente was zeer vriendelijk en uiterst professioneel, dat maakte het direct iets minder spannend. Allereerst stelde ze mij enkele persoonlijke vragen, die horen standaard bij het onderzoek. Zal de details je maar besparen. Bij datum gerelateerde vragen moest ik wel even langer nadenken; Tja ik hou geen ‘Dagboek verslag’ bij van ‘wanneer tot wanneer exact mijn …’ nou ja de vrouwen onder jullie weten vast wel waar ik op doel 😉 . Vervolgens legde ze rustig aan mij uit wat ze stap voor stap ging doen. Daarna wees ze naar het gordijn, waar ik me van onderen kon uitkleden. Met enige zelfspot vroeg ik: ‘Die deur zit toch wel op slot ?’ Ze antwoorde: ‘Ja hoor, er kan niemand zomaar binnen stormen.’ Een ‘Just checking’ momentje denk ik. En dan lig je daar, wijdbeens met je voeten op de onderzoektafel. Richt ze ineens een grote lamp op je onderste, vol in de spotlight. Niet bepaald waar je het eerst aan denkt bij ‘in de spotlights’ staan. Al begreep mijn verstand heus ook wel dat ze anders niets ziet, daar ‘down under’. Over die koude ‘Miss Kwekkebek’ (lees: speculum/ eendenbek) en de rest van het gebeuren, daar zal ik maar niet teveel over uitweiden. Dat was even zeer onprettig. De rest van het onderzoek viel mij achteraf mee. Weet dat elke vrouw verschillend is en dit anders kan ervaren, sommige ervaren meer pijn, last of hebben nare ervaringen gehad. Voor nu zat het onderzoek erop. 

miss-kwekkebek

Dan komt het wachten en nog meer wachten… oh zo geen geduld voor. Maar ik stelde mezelf maar gerust, dat hoe langer het duurde en zolang men mij niet opbelt, het vast goed moest zijn. 

Op 23 september kwam per post de uitslag: ‘Er is in het uitstrijkje géèn aanwijzing voor baarmoederhalskanker of een voorstadium daarvan gevonden.’ Al geeft de uitslag geen volledige zekerheid. Men moet het zien als een moment opname; tijdens het onderzoek is er geen baarmoederhalskanker ontdekt.

Zo’n eerste bevolkingsonderzoek is toch onwijs spannend en dus gaf het mij voor nu wel een positief en opgelucht gevoel. Wanneer ik de komende jaren geen klachten heb, dan hoef ik pas over 5 jaar weer.

Ik heb even getwijfeld of ik deze blog zou schrijven, het is toch kwetsbaar en zeer persoonlijk. Daarom heb ik ook bewust eerst de uitslag afgewacht en mezelf de ruimte gegeven om enkele gebeurtenissen die elkaar in een rap tempo opvolgde, om die te verwerken. Voor zover en zo goed als ik dat kon. Hoewel ik het met enige zelfspot en een knipoog heb beschreven 😉 , zit er wel zeker ook een boodschap in; Ik wil hiermee vooral andere jonge vrouwen bewust maken; ‘Dat hoe erg je er ook tegenop kunt zien: om welke reden dan ook!’ Doe wel mee aan dit soort onderzoeken. Ga! Als er wel iets is, kun je er maar beter op tijd bij zijn!’



bevolkingsonderzoek-oost

© Debbie : ) 26-10-2016

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s