Blauwe lucht…

1

 

Al een aantal jaren zet ik mij in voor de vrijheid.
en schrijf ik elk jaar rond 4 & 5 mei een nieuw stukje met als thema: VRIJHEID!

Vrijheid is niet vanzelfsprekend!
En dus vind ik het belangrijk om hierbij stil te blijven staan.

2

Lees hier mijn bijdrage van 2017:

 

Blauwe Lucht…
‘De kracht van de persoonlijke verhalen..’.

‘Vast en opgesloten
In een gevangenis en verborgen

Ze wilde alleen anderen helpen
Het verzet van vandaag,
voor de toekomst van morgen.

Maar ze werd gepakt
En de moed was haar in de schoenen gezakt

Ze slaakt een diepe zucht
Wanneer komt er een einde aan de strijd?

Dan hoort ze de kerkklokken en ziet de Nederlandse vlag,
door het zeer kleine raam.
Eindelijk weer Blauwe Lucht
 We zijn bevrijd!’
~ Chaya ~ 

 ~ Geschreven door:  Debbie. S

 

18198448_644544505740820_8636137608722054092_n

 

Rachel
Rachel, 10 jaar, ondergedoken op een geheime zolder en later in een bunker…
Samen met haar ouders en jongere broertje Abraham (2 jaar) moesten ze vluchten. Ondergedoken ergens bij wildvreemde mensen in een voor haar vreemd dorp, op een geheime zolder! Altijd moesten ze stil zijn en ze mochten niet naar buiten. Geen blauwe lucht voor hen. Niemand mocht ze zien, anders zouden ze door iemand worden verraden. Er kwamen overal steeds meer razzia’s, zo noemde ze dat als soldaten de Joodse mensen die zich nog niet gemeld hadden en ondergedoken zaten kwamen ophalen. Op een dag vertelden haar ouders: ‘Rachel, het wordt hier te gevaarlijk, boer Piet heeft verteld over wat er in de andere dorpen gebeurd, we moeten uit elkaar’ ‘Uit elkaar?’ … Rachel huilt. Haar moeder zegt met haar zachtste stem: ‘Je bent sterk, hou vol’ er volgde een stilte ‘Het kan niet anders lieve Rachel’,  houd moed’. Boer Piet was inmiddels ook op zolder en zei: ‘Je word zo opgehaald door een aardige mevrouw, zij neemt je mee naar een nieuwe veiligere plek’  Na vandaag krijg je een nieuwe naam: ‘Roosmarijn’. En ze nam met veel verdriet afscheid van haar ouders en broertje… De plek waar ze naartoe was gebracht bleek een grote bunker in een bos. Maanden lang leefde ze met een kleine groep mensen in die bunker. Tot die ene dag…  Een van hun helpers was gezien en de dag daarna werden ze verraden. Boze luidruchtige soldaten schreeuwden harde woorden en Rachel was bang. Alle mensen van de groep waren opgepakt. Allemaal werden ze doodgeschoten. Ook Rachel overleefde de oorlog niet… ‘

thewarshadow-osamahajjajjordani(2)

David
‘David, 12 jaar, het huis van zijn ouders werd ingepikt door de Duitsers,
ze moesten naar een Getto: Asterdorp, te Amsterdam-Noord…

‘We woonde in een mooi huis. Op een dag kwamen er Duitse Soldaten aan de deur en ze bonkten op de deur: ‘Aufmachen! Aufmachen!’ Davids ouders openden de deur. Davids vader mompelde iets van ‘ inkwartieren?’… Davids moeder kon de soldaat beter verstaan en zei: ‘Ik vrees dat we ons huis uit moeten.’ ‘Een jong echtpaar kreeg ons huis’. Davids moeder mocht niets meenemen. Ze kregen een oproep mee om naar Amsterdam te gaan, Amsterdam-Noord om precies te zijn. Daar aangekomen kwamen ze in een veel kleinere woning. Je kon het terrein niet af. Er zat een muur om het terrein en de hoofdingang was afgesloten. Maar het gezin van David pakte de draad op, ondanks hun zorgen. ‘We maken er maar het beste van’, zei Davids vader. Na een korte tijd volgen er al razzia’s, sommige kleine huisjes waren leeg. Wij mochten voorlopig nog blijven. Op een dag werden er mannen geselecteerd voor een werkkamp. Davids vader nam afscheid: ‘Dag jongen!’ ‘Ik ga, dan mogen mama en jij hier blijven! Wees dapper he, jongen!’  David en zijn moeder waren een van de weinigen die de oorlog overleefd hebben. Maar haar man/ zijn vader zagen ze nooit meer terug, voor hem geen blauwe lucht… ‘ 

7

Jona
‘Jona, 11 jaar, via Westerbork naar ‘een werkkamp’ : Auschwitz-Birkenau
‘Op een dag stonden we op de lijst; papa, mama, mijn twee zusjes en zelfs ons baby broertje. Papa had gehoord dat we naar een ander ‘werkkamp’ zouden gaan. Een meneer die we nog wel kenden vanuit onze oude straat, een paar huizen verder op. Buurman Polak noemde ze hem, hij zei: ‘Ze maken ons dood!’ … ‘Papa is dat waar?’ vroeg Jona … ‘ach zei hij Meneer Polak is al oud en een beetje in de war, die kletst maar raak!’  We moesten in de grote trein, met heel veel mensen en weinig spullen, je moest staan, tegen elkaar aan en het stonk er ook nog. Door een klein kiertje zag Jona’s vader nog een beetje
blauwe lucht. De reis duurde lang, heel lang. Bij aankomst moesten mama en mijn twee zusjes een andere kant op. En opeens trokken ze mij en mijn vader uit elkaar. Ook papa moest een andere kant op. Een boze gemene soldaat zag Meneer Polak, daarna keek hij mij aan en duwde mij in de richting van Meneer Polak. Meneer Polak was ook bang, de angst las je in zijn ogen, maar hij hield zich groot en zei: ‘Hoe heet je jongen je komt me bekend voor’ ‘Jona meneer, uit uw straat’, ‘Ah natuurlijk, Jona. Houd mijn hand goed vast dan blijven we bij elkaar. En dat deed Jona. We moesten met de hele groep lopen en eenmaal binnen gekomen waren er vrouwen en mannen die zeiden dat we gingen ‘douchen’ Meneer Polak en ik, iedereen moest onder de douche…’ A
llemaal moesten ze ‘douchen’ … dachten ze… maar ze werden vergast, Jona overleefde de oorlog niet.   


kamp-westerbork-herdenkt-zeventig-jaar-bevrijding

Chaya
Chaya, 16 jaar, doet in het geheim Verzetswerk
‘Samen met haar 2 oudere broers en haar ouders, hielp Chaya mee in het verzet. Ze bracht folders/ kranten of bezorgde geheime boodschappen: berichten van Radio Oranje of soms met afkortingen. Geheime taal en woorden werden er wel vaker gebruikt, het verzet werd steeds creatiever. Het was levensgevaarlijk werk, want op bijna elke hoek in haar buurt stonden met regelmaat Duitse soldaten controles uit te voeren. Je kon zomaar aangehouden worden of erger dat de NSB of landverraders je in de gaten hadden. Soms hielp ze ook onderduikers aan eten of andere spullen. Haar moeder verstopten het in een oude kinderwagen onder een deken en een oude pop, een dubbele bodem, waardoor het net leek alsof ze met haar baby zusje/ broertje liep, die had ze niet. Al kon ze goed doen alsof en dat talent kwam goed van pas in het verzet. Op een dag liep ze de vaste ronde en toen ze bijna terug bij haar huis was, stond er ineens een grote Duitse soldaat voor haar neus. Hij moet haar gezien hebben en gevolgd zijn. ‘Niets laten merken en rustig/beleefd blijven’, denkt Chaya.  Maar de soldaat heeft haar door en vertrouwd het voor geen meter. Hij kijkt in de kinderwagen en ziet dat er een pop in ligt en aantal dekens. Boos haalt hij alles aan de kant en vind de aardappels en andere geheime post. Vanuit haar ooghoek ziet Chaya dat de rest van de familie ook is gepakt, ze zijn erbij. Einde verzet. Er komt een grote groene wagen aangereden en iedereen wordt hardhandig in de wagen gezet. En zo rijden ze weg.’
Allemaal kwamen ze in de gevangenis, ieder in een aparte cel, een kleine ruimte met maar 1 zeer klein raampje. Daar zaten ze te wachten en hopen, hopen dat de Bevrijding niet lang meer zou duren. En na 1 maand was het zover, eindelijk blauwe lucht, Chaya en haar familie hadden wonder boven wonder allemaal de oorlog overleefd. Maar elk van hen wist hoe bijzonder dit was. Want hoe langer ze buiten waren, hoe meer nare verhalen ze te horen kregen. Familie, vrienden, Joodse kennissen en zelfs mede verzets-helden, die het niet hadden gered. Velen doodgeschoten, uitgehongerd, of door ziekte of concentratiekampen omgekomen. Dat verdriet voelde heel zwaar. Dubbel en toch intens dankbaar. Ze leefden nog.’

2015-46-Verzet-Nederland-WS-Medium

* ‘De bovenstaande korte verhaaltjes zijn fictie en bedacht,
om je te laten stilstaan bij hoe het toen was en te herdenken, …
Maar weet dat er helaas heel veel verhalen WEL waargebeurd zijn;
van echte 
Rachel’s, David’s, Jona’s, Sara’, Abraham en Chaya’s  etc...
Laten we hun verhalen, blijven delen en vooral nooit vergeten ! ! ! ‘*

3.jpg

 

Mijn eigen Opa…
‘Wat ik weet over mijn eigen opa van de ene kant (mijn moederskant), is dat hij verzetswerk heeft gedaan. Ik weet dit omdat hij een verzetskruisje had, maar hoe of wat precies, wat hij zoal gedaan heeft, dat weet ik niet. Helaas leeft hij al enkele jaren niet meer, dus hem kan ik het tot mijn spijt niet meer vragen. Er werd door veel mensen niet / nauwelijks over gesproken na de oorlog. Dit zegt ook wel veel over hoe het toen geweest moet zijn.’   **

~ Mijn wens en hoop is dat zij die nog leven en het nog kunnen en willen vertellen/ delen, dat doen. Zodat de persoonlijke verhalen niet verloren gaan. En ik hoop dat zoveel mogelijk mensen dat nog doen, alvorens het niet meer kan omdat ze er niet meer zijn. En voor hen die het niet meer zelf kunnen, dat hun familie de verhalen doorvertellen of dat wij allen die verhalen blijven delen. Opdat we nooit vergeten!  ~ Debbie

** Dit is wel echt waar.

speldjes-oranje-340_large


Fragment uit:
‘De kracht van het persoonlijke verhaal; 
‘Wat dit betreft moet de beroemde dichtregel van Leo Vroman ‘Kom vanavond met verhalen’ niet alleen als hartekreet worden gezien, maar ook als opdracht. Zonder gedeelde geschiedenis geen gedeelde toekomst. We moeten de verhalen blijven vertellen, blijven delen. Tot alle getallen weer zijn veranderd in namen. Dat is de waarde van gedenken.’ ~ Arendo Joustra


GEEF VRIJHEID DOOR!

jaarthemasite2017

 

Bronvermelding en overige links:

Hier staan mijn geschreven teksten van de voorgaande jaren: Vrijheid Geef Je Door
De jaarthema tekst, geschreven door: Arendo Joustra; ‘De kracht van het persoonlijke verhaal’
Bron cartoons & meer info rondom 4 & 5 mei: Het Nationaal Comité 4 en 5 mei

Open Joodse Huizen: Website Open Joodse Huizen
Uitzending Gemist: Het Vergeten Getto…
Holocaust Namen Monument: Holocaust Namenmonument

 

12241597_795809630545285_3762366317766903565_n

 

Denk aan hen die hun levens gaven voor ons…’

 

naamloos

 

 

 

 

 

18222198_10154311261552391_1715809988711291260_n

 

 

IK HERDENK OP 4 MEI en
IK STA OP 5 MEI STIL BIJ de VRIJHEID, JIJ OOK?
#GeefVrijheidDoor #VrijheidGeefJeDoor #SpreadLove ❤

 

 

© Debbie S         04-05-2017

Advertenties

Eén reactie

  1. Pingback: VERZET: ‘Wat Zou Jij Doen? … | Bluebirds Over The Rainbow

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s